อัตชีวประวัติ

อัตชีวประวัติ

ชื่อนางสาวเกศสุดา  โพธิวัฒน์    ชื่อเล่น น้ำอบ  ภูมิลำเนาอยู่ที่ ตำบลส้มป่อย อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ  จบมาจากโรงเรียนส้มป่อยพิทยาคม   ศึกษาคณะครุศาสตร์ เอกการประถมศึกษา ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต

            ในช่วงชีวิตที่ผ่านมามีเรื่องราวของชีวิตช่วงหนึ่งที่ไม่เคยลืม และมันก็เป็นเรื่องราวที่ฝังอยู่ในใจตลอดเวลา  เหตุการณ์ในวันนั้น ทำให้รู้สึกอะไรในหลายหลายอย่างและทำให้กลับมาทบทวนตัวเองในหลายเรื่อง  เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้นก่อนที่จะได้เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต เมื่อมีชื่อประกาศว่ามีสิทธิ์เข้ารับการสัมภาษณ์ ก็ได้มาทำการสัมภาษณ์ หลังจากวันที่สัมภาษณ์ ก็มีผลประกาศว่าสอบสัมภาษณ์ผ่านและให้มาลงทะเบียน และนำเงินมาเพื่อจ่ายค่าเทอม ค่าเทอมที่ระบุไว้นั้นเป็นแค่ส่วนหนึ่งของค่าเทอมทั้งหมด จากนั้นก็ได้นำเงินมาตามจำนวนที่ระบุไว้ในใบประกาศ เมื่อถึงเวลาที่จะต้องไปลงทะเบียน ในขณะนั้น ตัวเลขของค่าเทอมก็เปลี่ยนไปจากจำนวนเงินที่ระบุไว้  เวลานั้นจึงได้โทรไปหาพ่อเพื่อปรึกษาเรื่องค่าเทอมว่าเงินที่ให้มาไม่พอจ่าย และจำนวนเงินนั้นก็เยอะพอสมควร  ณ ตอนนั้น พ่อไม่มีเงินพอที่จะให้นำมาจ่าย จึงตัดสินใจทั้งน้ำตาที่จะไม่เรียนที่มหาวิทยาลับราชภัฎสวนดุสิต พ่อเห็นใจและรู้ว่าเรากำลังร้องให้อยู่ และได้บอกกับพ่อไปว่าไม่เป็นรัย แล้วก็สิ้นสุดการสนทนากับพ่อ ที่ร้องให้ออกมานั้น ไม่ใช่ว่าโกรธพ่อเพียงแค่ว่าพ่อไม่มีเงินให้ แต่ความรู้สึกตอนนั้น มันทำอะไรไม่ถูก และยังไม่มีที่เรียน ได้แต่นั่งคิดว่าทำไมเราไม่มีเงินจ่าย จึงพาเพื่อนที่มาด้วย ไปจ่ายค่าเทอม เพราะทางบ้านของเพื่อนพร้อมที่จะโอนเงินมาให้จ่าย พอนั่งรอเพื่อนสักพัก พ่อก็โทมาหาก็บอกให้ไปลงทะเบียน แล้วเอาเงินส่วนที่นำไป ไปจ่ายก่อน เพราะพ่อกลัวไม่มีที่เรียน ส่วนเงินที่เหลือพ่อจะหามาให้ น้ำตาก็ไหลออกอีกครั้ง ความรู้สึกตอนนั้นพูดอะไรไม่ออกมีแต่ความรู้ซึ้งถึงความรักความเป็นห่วงของพ่อแม่ที่กลัวว่าลูกคนหนึ่งจะไม่มีที่เรียนหนังสือเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เพราะยังสอบที่ไหนไม่ติด มันยากมากที่พ่อกับแม่จะหาเงินจำนวนหนึ่งที่มากพอสมควรมาให้จ่ายค่าเทอมที่เหลือ หลังจากวันนั้น พ่อกับแม่ก็หาทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เงินมาให้ ในที่สุดเงินที่ได้มานั้น กลายเป็นหนี้ก้อนหนึ่งที่พ่อเอามาให้ แล้วก็นำเงินจำนวนที่เหลือไปจ่ายค่าเทอม ก็ได้มาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต เหตุการณ์นี้ทำให้รู้ว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงเราที่สุดและรักเราที่สุด ไม่ว่าสิ่งนั้นมันยากที่จะหามาให้ ท่านก็พยายามที่จะทำจนสำเร็จ เพื่อให้ลูกมีความสุขและมีอนาคตที่ดีเหมือนคนอื่นๆ

            จากเรื่องราวในครั้งนี้ ทำให้ได้ทบทวนตัวเอง จนรู้ซึ้งว่าเราควรทำอะไรเพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจ  พ่อกับแม่มักจะพูดอยู่เสมอว่า ลูกคือความหวังเดียวของพ่อแม่ คือสิ่งที่พ่อแม่ภูมิใจ และก็ต้องทำให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวลูก สิ่งที่หวังไว้ในอนาคต เป็นสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น แต่จะทำวันนี้ให้ดีที่สุด ทำให้เท่ากับที่พ่อกับแม่ทุ่มเทให้ และอนาคตข้างหน้าที่จะเกิดขึ้นนั้นก็อยากจะเป็นครูที่ดี มีอนาคตที่ดีตามที่ตัวเราเองและพ่อแม่ได้คาดหวังเอาไว้ จะทำหน้าที่ของตนเองให้ประสบความสำเร็จ ตอบแทนพระคุณพ่อแม่ให้ได้เท่ากับที่ท่านให้กับเรามาตลอด อยากเป็นครูที่ดีให้ได้ และจะทำหน้าที่ของตนเองให้ถึงที่สุด เพื่อให้พ่อแม่สบาย ไม่ต้องทำงานหนัก ทำให้ท่านมีความสุข เพื่อที่ท่านจะได้ภูมิใจและไม่ผิดหวังในตัวเรา

 

 

นางสาวเกศสุดา    โพธิวัฒน์   รหัส 55113400199  ตอนเรียน D1